Στη βόρεια άκρη των Παξών, πάνω από τα απόκρημνα βράχια που κοιτάζουν προς την Κέρκυρα, στέκεται ένας από τους πιο ιστορικούς φάρους του Ιονίου. Ο πρώτος φάρος άναψε εδώ το 1825, επί αγγλικής προστασίας, με λάμπες λαδιού και σταθερά παραβολικά κάτοπτρα, και καθοδηγούσε τα πλοία στο πέρασμα ανάμεσα στη νότια Κέρκυρα και τους Παξούς. Ο μηχανισμός του βελτιώθηκε δύο φορές, το 1887 και το 1890.

Το 1885 ο Αρχιδούκας Λουδοβίκος Σαλβατόρ ανέβηκε στον παλιό φάρο και πρόσεξε μια βαθιά ρωγμή στη ράχη του βουνού. Έγραψε ότι κάποια μέρα το κομμάτι αυτό θα γκρεμιστεί. Η πρόβλεψη βγήκε αληθινή 28 χρόνια αργότερα: στις 11 Μαρτίου 1913, μεσημέρι, το έδαφος υποχώρησε και άνοιξε χάσμα περίπου 200 μέτρων, που κατάπιε τον πύργο και την κατοικία των φαροφυλάκων. Οι τρεις φαροφύλακες και οι οικογένειές τους γλίτωσαν γιατί εκείνη την ώρα έτρωγαν έξω, κάτω από τα δέντρα.

Η παράδοση λέει ότι η εικόνα του Αγίου Νικολάου από το εκκλησάκι του φάρου βρέθηκε μέρες αργότερα να επιπλέει στη θάλασσα μαζί με το καντήλι της. Σήμερα φυλάσσεται στην Υπηρεσία Φάρων του Πολεμικού Ναυτικού.

Ο νέος φάρος χτίστηκε το 1916 σε ασφαλέστερο σημείο, στη θέση Κουέρο, και λόγω του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου άναψε το 1919. Ο πέτρινος τετράγωνος πύργος έχει ύψος περίπου 11 μέτρα και το φως του βρίσκεται 64 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έσβησε, και ξανάναψε το 1951 με πετρέλαιο και φαροφύλακα. Από το 1979 λειτουργεί με ρεύμα: τρεις λευκές αναλαμπές κάθε 24 δευτερόλεπτα, ορατές σε 20 ναυτικά μίλια. Το 2012 κηρύχθηκε μνημείο.

Πώς θα πάτε: με τα πόδια από τη Λάκκα, μέσα από ελαιώνες. Η θέα στο ηλιοβασίλεμα και προς την Κέρκυρα είναι από τις ωραιότερες του νησιού. Ο φάρος ανοίγει για το κοινό την Παγκόσμια Ημέρα Φάρων, συνήθως τον Αύγουστο.