Ο Γεώργιος Ανεμογιάννης γεννήθηκε στους Παξούς το 1798. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση το 1821 υπηρετούσε ως ναύτης σε πλοίο της Λασκαρίνας Μπουμπουλίνας, με καπετάνιο τον Ν. Ορλόφ. Ήταν αρραβωνιασμένος· ο γάμος είχε οριστεί για εκείνον τον Ιούνιο.

Στις 10 Ιουνίου 1821, έξω από τη Ναύπακτο, προσφέρθηκε εθελοντικά να οδηγήσει πυρπολικό εναντίον του τουρκικού στόλου, μία από τις πρώτες τέτοιες απόπειρες του Αγώνα, από ανθρώπους που δεν είχαν ξαναφτιάξει πυρπολικό. Όταν τον ρώτησαν τι αμοιβή ήθελε, απάντησε πως αν πετύχαινε θα έπαιρνε δέκα τάλληρα από τον καθένα, για να κάνει ένα χάρισμα στην αρραβωνιαστικιά του. Οι εκρηκτικές ύλες ήταν άτεχνα φτιαγμένες και η φωτιά πήρε νωρίς το σκάφος· κράτησε το πηδάλιο ώσπου κάηκε το κατάστρωμα, και μετά έπεσε στη θάλασσα συνεχίζοντας να το κυβερνά από τα σχοινιά. Τον έπιασαν ζωντανό, τον ανασκολόπισαν και τον έψησαν, και κρέμασαν το σώμα του στο φρούριο για μέρες ως παραδειγματισμό.

Η αρραβωνιαστικιά του, η Κωνσταντίνα Λέκκα, τον περίμενε ως τον θάνατό της το 1871.

Δύο μνημεία τον τιμούν: μια μαρμάρινη πλάκα στο φρούριο της Ναυπάκτου και αυτός ο ανδριάντας στο νησί του. Είναι ορειχάλκινος, ύψους δυόμισι μέτρων, έργο του γλύπτη Νικόλα Παυλόπουλου, χυτός σε στρατιωτικό εργοστάσιο και πληρωμένος από έρανο των Παξινών της Ελλάδας και του εξωτερικού που συγκέντρωσε 89.655 δραχμές. Τα αποκαλυπτήρια έγιναν την Κυριακή 4 Σεπτεμβρίου 1966.

Στέκει στους βράχους του Γιαννά, στην είσοδο του λιμανιού, στη θέση Ζούμπου: τη δεκαετία του 1880 ο βράχος ήταν γνωστός από το σπίτι του ψαρά που στεκόταν πάνω του. Ο παραλιακός δρόμος από τον Γάιο ως τον Γιαννά φέρει το όνομά του.