Η Μεσοβρίκα είναι δίπλα στη Βρίκα, πίσω από το στρογγυλό ύψωμα που οι παλιές περιγραφές λένε Μισοράχη. Ίδιο νερό, εντελώς άλλη παραλία: λευκά βότσαλα αντί για άμμο, μέσα και έξω από το νερό, και τίποτα χτισμένο. Ούτε ξαπλώστρες, ούτε μπαρ, ούτε σκιά.

Αυτό είναι μαζί το πλεονέκτημα και το μειονέκτημά της. Με μικρά παιδιά τα βότσαλα δυσκολεύουν. Χωρίς παιδιά, είναι η ήσυχη εκδοχή της Βρίκας.

Ένα πράγμα να ξέρεις πριν πας. Τα μεγάλα σκάφη της ημερήσιας κρουαζιέρας αγκυροβολούν ακριβώς μπροστά και οι επιβάτες πέφτουν από το κατάστρωμα. Όταν μαζευτούν δύο ή τρία, παίρνουν και τη θέα και την ησυχία. Νωρίς το πρωί, ή μετά τις πέντε το απόγευμα, ο όρμος είναι δικός σου.

Στις παλιότερες καταγραφές οι αμμώδεις παραλίες των Αντιπάξων είναι η Βρίκα, η Μεσοβρίκα και το Βουτούμι, και οι βοτσαλωτές και ερημικές το Ροδοβάνι, το Σκίδι και το Σαρακίνικο. Η Μεσοβρίκα κάθεται ανάμεσα στα δύο είδη, και ακριβώς γι’ αυτό τη συζητούν.

Δρόμος δεν υπάρχει. Πας με το καραβάκι.