Το Βουτούμι, στους Αντίπαξους, είναι η παραλία που εννοούν όσοι λένε το Ιόνιο τροπικό. Λεπτή άμμος, λευκές πέτρες, και νερό που μένει τιρκουάζ πολύ μακριά.

Η καταγραφή του 1885 το περιγράφει σχεδόν όπως το βρίσκεις: λεπτή άμμος, πολύ παχιά λευκά στρογγυλά λιθάρια, και στην αρχή σκωριόχροα με λευκά εναλλασσόμενα οριζόντια στρώματα, με μια συκιά να φυτρώνει μέσα τους. Και μετά μια γραμμή που οι περισσότεροι επισκέπτες δεν την ανακαλύπτουν ποτέ, γιατί είναι πίσω τους και όχι μπροστά: πίσω από την παραλία βρίσκεται η μικρή λιμνούλα, το τέναγος της Λίμνης.

Αυτή η λιμνούλα είναι το μόνο στάσιμο γλυκό νερό και στα δύο νησιά, και η καταγραφή της φύσης του τόπου σημειώνει άγριες πάπιες εκεί, σπανιότατα. Σε νησί χωρίς ποτάμια και χωρίς πηγές, μια λούτσα στάσιμου νερού είναι πραγματική σπανιότητα.

Το Βουτούμι είναι η παραλία με την υψηλότερη βαθμολογία και των δύο νησιών, και η αναγνώριση δεν είναι μόνο ντόπια. Το 2024 βγήκε πέμπτο στον κόσμο και δεύτερο στην Ευρώπη στη λίστα World’s 50 Best Beaches, πίσω μόνο από την Cala Mariolu της Σαρδηνίας. Μπήκε ξανά στη λίστα το 2025, και για το 2026 η κατάταξη των European Best Destinations το έβαλε δεύτερο στην Ευρώπη. Έχει αλλάξει πάντως. Πάνω από την παραλία υπάρχει πλέον μπαρ και εστιατόριο, με σκάλα, και ξαπλώστρες στρωμένες από κάτω. Το στεγνό κομμάτι πάνω από το νερό είναι στενό, οπότε αν είναι πιασμένες οι ξαπλώστρες κάθεσαι στα βράχια. Η άμμος είναι μέσα στη θάλασσα: καθαρή λευκή άμμος σε όλο το πλάτος του κόλπου, και αυτή δίνει στο νερό το χρώμα του. Λίγες παραλίες στην Ελλάδα είναι τόσο λευκές, και ο λόγος είναι ο βράχος γύρω της, ανοιχτόχρωμος ασβεστόλιθος με κυπαρίσσια πάνω του που κατεβαίνουν ως το κύμα.

Δρόμος δεν υπάρχει. Όλοι φτάνουν με καραβάκι από τον Γάιο, και η συνηθισμένη διαδρομή περιλαμβάνει τη Βρίκα και τη Μεσοβρίκα στο ίδιο ταξίδι. Το νερό βαθαίνει σταδιακά, που το κάνει από τα πιο εύκολα μπάνια των Αντιπάξων.