Μικρή εκκλησία στη νότια συνοικία του Γαΐου, και η κύρια εκκλησία εκείνου του μέρους της κωμόπολης. Στέκει ακριβώς κάτω από τη δημόσια στέρνα που φέρει το όνομά της, στον δρόμο προς τον οικισμό του Νοζιά, και έχει μία καμπάνα κρεμασμένη σε ξύλινο στήριγμα.

Είναι από τις παλαιότερες εκκλησίες του νησιού. Ο κατάλογος του 1686 την περιγράφει ήδη ως «Άγιοι Ανάργυροι του Φαναριώτη, εκκλησία παλαιά ξέσκεπη», δηλαδή ήταν παλιά και ερειπωμένη πριν από τριακόσια σαράντα χρόνια. Τα αρχεία της Κέρκυρας και των Παξών δεν λένε τίποτα για το πότε πρωτοχτίστηκε, και ο αρχειοφύλακας που τα ερεύνησε κατέληξε ότι πιθανότατα ανεγέρθηκε πριν από το 1500. Συμβόλαιο της 17ης Νοεμβρίου 1688, του συμβολαιογράφου Κωνσταντίνου Κατσίμη, καταγράφει ότι ο ναός ξανακατασκευάστηκε και εφοδιάστηκε από δύο οικογένειες, τον Φαναριώτη και τον Μακρή.

Έχει τη θέση της στην ιστορία της οικογένειας των Βελλιανιτών, που ήρθαν στους Παξούς από το χωριό Βελλιανά της Ηπείρου τον 16ο αιώνα, φέρνοντας μαζί τους εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Κατά την παράδοση η εικόνα φυλάχτηκε πρώτα στον Άγιο Σπυρίδωνα στο Καλτσονήσι και έπειτα εδώ, στους Αγίους Αναργύρους, πριν η οικογένεια χτίσει την εκκλησία της Παναγίας στο άγιο νησί, όπου και παραμένει.

Το 1819 η εκκλησία δόθηκε στους Παργινούς. Οι Άγγλοι είχαν παραχωρήσει την Πάργα στους Τούρκους, και όσοι Παργινοί αρνήθηκαν να ζήσουν κάτω από αυτούς πέρασαν στα Επτάνησα και στους Παξούς. Έφεραν μαζί τους τα ιερά τους σκεύη και τις εικόνες τους και τα τοποθέτησαν εδώ. Η εικόνα του Αγίου Νικολάου που κουβάλησαν βρίσκεται ακόμα μέσα στην εκκλησία.

Δύο ιερείς της οικογένειας Βέργου λειτούργησαν εδώ και μνημονεύονται: ο Ιωάννης Βέργος, γιος του ιερέα Τζανή, που πέθανε το 1881, και ο Θεόδωρος Βέργος, που πέθανε το 1928.

Η δημόσια στέρνα των Αγίων Αναργύρων, μία από τις δύο μεγάλες δημόσιες στέρνες του Γαΐου, παίρνει το όνομά της από αυτή την εκκλησία και βρίσκεται λίγο πιο πάνω.

Γιορτή: 1 Ιουλίου.