Το Ροδοβάνι είναι στην άγρια δυτική πλευρά των Αντιπάξων, κάτω από ψηλούς λευκούς κρημνούς, και είναι σήμερα τόσο άδειο όσο το περιγράφουν τα παλιά βιβλία. Ήταν κι αυτό κάποτε σημείο φόρτωσης της πέτρας του νησιού, και υπήρχαν εδώ δύο σειρές λατομεία.

Το σημάδι του είναι η νησίδα Ροδοβάνη απέναντι, με λευκούς κρημνούς και απότομο μέτωπο. Μπορείς να περάσεις με βάρκα ανάμεσα στη νησίδα και τη στεριά, μέσα από τους υφάλους που τις ενώνουν, αλλά η παλιά ναυτική σημείωση ισχύει ακόμα: μόνο με απόλυτη νηνεμία, αλλιώς σε βγάζει στα βράχια. Πιο έξω υπάρχει μικρότερος σκόπελος που οι ντόπιοι λένε Ροδοβανόπουλο.

Δύο πράγματα κοντά αξίζουν περπάτημα. Στην Πούντα Αλικιές, την άκρη του αλατιού, υπάρχουν επίπεδες πλάκες στη γραμμή του νερού όπου οι γυναίκες του νησιού έφτιαχναν αλάτι μέσα στα φυσικά κοιλώματα του βράχου. Και στη Χελιδονόγραβα, τη σπηλιά των χελιδονιών, μεγάλο κοίλωμα κρατά τον θόλο του πάνω σε έναν πελώριο λίθο που μπορείς να τον γυρίσεις ολόγυρα, με χελιδόνια να φωλιάζουν μέσα, και από αυτά το όνομα.

Τίποτα δεν είναι χτισμένο εδώ και σχεδόν κανείς δεν έρχεται.