Η στέρνα των Αγίων Αναργύρων σχεδιάστηκε και άρχισε να χτίζεται στα χρόνια του Ναπολέοντα. Οι εργασίες σταμάτησαν για αρκετά χρόνια, ξανάρχισαν το 1818 επί Αγγλικής Προστασίας και ολοκληρώθηκαν το 1821· τοπική εφημερίδα καταγράφει ανακατασκευή το 1861.
Ήταν η πρώτη μεγάλη κοινοτική στέρνα των Παξών, και μόνη της κάλυπτε σε νερό τον Γάιο.
Η δεξαμενή είναι κυλινδρική, με χαμηλό κυκλικό περίβλημα και κομψό κεντρικό στόμιο που φέρει τη χρονολογία κατασκευής. Η επιγραφή βρίσκεται στον άξονα της ανυψωμένης πλακόστρωτης επιφάνειας απορροής, που οδηγεί από την πύλη του περιβλήματος ως το στόμιο, έτσι ώστε όλη η επιφάνεια να λειτουργεί σαν χωνί. Στην πύλη ανεβαίνεις με λίγα σκαλοπάτια, και η πρόσβαση είναι στρωμένη με λεπτό σχέδιο από μακριές πλάκες ανάμεσα σε μικρότερες πέτρες. Η κατασκευή είναι η καθαρότερη μαρτυρία που σώζεται για το πώς ήταν τα αγγλικά δημόσια έργα στο νησί, και για το πόσο καλοί ήταν οι ντόπιοι μαστόροι.
Κάποια σημεία είναι εμφανώς χονδροειδέστερα, με απλούστερη πλακόστρωση: πιθανότατα είναι οι προσθήκες του 1861, μετά την αποχώρηση των Άγγλων.
Σε ένα νησί σχεδόν χωρίς πηγές, οι στέρνες δεν ήταν υποδομή αλλά επιβίωση. Οι Παξοί έχουν δεκάδες, και αυτή είναι μία από τις δύο μεγάλες δημόσιες του Γαΐου.
Το βρόχινο νερό έμπαινε από έξι τετράγωνα στόμια τοποθετημένα στις κορυφές ενός εξαγώνου, που σήμερα είναι σκεπασμένα με χοντρές πλάκες, και η πλακόστρωση της κυκλικής επιφάνειας είναι στρωμένη γεωμετρικά γύρω τους. Οι δύο επιμήκεις πλευρικές επιφάνειες που ακουμπούν στην περίφραξη προστέθηκαν αργότερα: η πιο χονδροειδής δουλειά τους δείχνει την επισκευή του 1861, μια τελευταία προσπάθεια να μαζευτεί περισσότερο νερό λίγα χρόνια πριν φύγουν οι Άγγλοι. Η καθεμιά έχει κλίση προς ένα ρηχό ημισωλήνιο που τροφοδοτεί τα δύο στόμια της κεντρικής περίφραξης.
Η στέρνα είναι κηρυγμένο μνημείο του Υπουργείου Πολιτισμού.
