Στους Παξούς το λέμε Καλοήρι, και είναι η μόνη φυσική πηγή με τρεχούμενο νερό στους Αντίπαξους. Βρίσκεται στη δυτική πλευρά του νησιού, κάτω από τη Σταυρού, σε μια κοιλάδα με αμπέλια που κατεβαίνει προς τον όρμο.

Το νερό είναι λίγο, αλλά τρέχει. Σε ένα νησί από ασβεστόλιθο, όπου η βροχή χάνεται μέσα στην πέτρα και όλοι ζούσαν με στέρνες, αυτό έφτανε για να γίνει το Καλοήρι το πιο πολύτιμο σημείο των Αντιπάξων. Από εδώ κουβαλούσαν νερό με τα ζώα για τα σπίτια και τα αμπέλια.

Τη στέρνα την έχτισαν οι Άγγλοι, τον καιρό της Προστασίας. Πάνω της σώζεται η επιγραφή: «Οικοδομημένον τον χρόνον 1833, Λορδ Νούγεντ, Λορδ Μεγάλου Αρμοστού». Ο λόρδος Νούγκεντ ήταν Ύπατος Αρμοστής των Ιονίων από το 1832 ως το 1835. Το κτίσμα έχει δύο θόλους, επίπεδη στέγη από πλάκες και δύο εσοχές στο στηθαίο, για να βγαίνει πιο εύκολα το νερό.

Ο αρχιδούκας Λουδοβίκος Σαλβατόρ, που πέρασε από εδώ τη δεκαετία του 1880, την περιγράφει όπως περίπου τη βλέπεις σήμερα. Το νερό έτρεχε από δύο μεγάλα στρογγυλά τόξα, όπου φύτρωνε πολυτρίχι, μέσα σε μια λεκάνη. Το περίσσευμα κατέβαινε στην κοιλάδα, όπου έρχονταν να πιουν τα βόδια, με ένα χοντρό κουδούνι κρεμασμένο σε ξύλινο κολάρο. Σημειώνει και κάτι που του φάνηκε σπάνιο για τον τόπο: σιδερένιους σωλήνες που οδηγούσαν το νερό χαμηλότερα, προς τη θάλασσα. Λέγεται ότι από τον όρμο έπαιρναν νερό και τα πλοία του βρετανικού ναυτικού.

Στην άκρη του όρμου, στις Αλυκές, οι γυναίκες του νησιού έφτιαχναν αλάτι στις φυσικές λακκούβες του βράχου. Λίγο πιο πέρα ανοίγει η Γράβα του Καλοήρη, η μεγαλύτερη θαλασσινή σπηλιά των Αντιπάξων, όπου μπαίνεις με βάρκα.

Στη στέρνα κατεβαίνεις με τα πόδια από τη Σταυρού, από μονοπάτι με σκαλοπάτια. Οι στέρνες των Παξών και των Αντιπάξων είναι κηρυγμένα μνημεία από το 1982.